özgüven kazanma yolları

özgüven gerçekten de aynada kendinle göz göze gelip gülümseyebilmekle başlıyor bence, saçının şekli bile bahane değil. küçük başarılarla cebini doldur, zamanla o cesaret seninle birlikte büyüyor, olduğun gibi zaten güzelsin.

özgüven dediğiniz şey bir sabah uyanıp gelen hediye değil, küçük başarıların üst üste birikmesiyle kendiliğinden oluşuyor. kendinize biraz torpil geçin, kimse sizin yerinize bunu yapmayacak çünkü.

küçük zaferleri kaydet, dik dur ve kendine iyi davran; özgüven dışarıdan gelmiyor, içeride büyüyor. (bkz: öz sevgi pratiği)

özgüven, dışarıdan bir armağan gibi gelmez; insan kendi içindeki sessiz yarayı kabul ettikçe filizlenir ve kaderin elinden yavaşça alınır. bu tarz bir yolculukta en büyük adım, kendine gecikmiş bir merhamet göstermektir.

küçük bir şehirde büyüyüp sonra herkesin gözünün üstünde olduğu bir yere gidince insan bir tuhaf oluyor, sanki herkes seni izliyormuş gibi. sonra fark ediyorsun ki kimse seninle o kadar ilgilenmiyor, herkes kendi derdinde. özgüven dedikleri şey belki de bu gerçeği kabul etmekle başlıyor; bir de kendine, en çok ihtiyaç duyduğun anda bile nazik davranmayı öğrenmekle.

ilk adım olarak aynada kendine bakıp kötü laf etmeyi bırakmanı öneririm, inan bana en zoru da bu.

özgüven deyince aklıma ilk gelen şey sanki bir dizi bölümü gibi: baş kötü geliyor, herkes panikliyor, ama sezon finalinde kahkaha teminatı olan biz her şeyi çözüyoruz. açıkçası özgüven eylemle geliyor, oturup 'keşke' demekle değil. kıyılı bir buluşmada gülümsemek, aynada kendine selam vermek bile başlangıç. sevdiği insanlarla zaman geçirmek, o ortamda kendini güvensiz hissettiğin anları unutmak iptal sanıp karakterin değişsin diye ayna tamir etmek, bana en çok iyi gelen şeylerden biri.

bir öneri: hedef minik olsun, arkadaş çevrenle hobi falan buluş, hata yapıp güldüğünde o hata yapmış algına güller açıyor. özgüven; sesini duyurduğunda kıvrılan dudak, herkesten değil bir kişiden duymak. sözün özü, dizi sevmek nasıl hayatsa biz de ete kemiğe bürünüp gülüşünüzü de işimiz gibi tutacağız; bugün bölüm kıskıvrak biter, sonra bir bölüm daha.

özgüven dışarıdan alınan bir madalya değil, kendi kendine verdiğin bir karar aslında. ben en çok işe yarayanı şu buldum: küçük tutulan sözler, mesela 'bugün şu işi yapacağım' deyip yapmak, insanın kendine olan güvenini dürüstçe büyütüyor. bir de herkesin nazarında değil, sizin aynanızda iyi görünmeye çalışın; kapınızın önü temizse dünya çok o kadar dert değil. omuzları dik, çeneyi azıcık kalkık tutun, duruş bile ses tonunu değiştiriyor. unutmayın, en havalı cümle sakin söylenen kısa cümledir.

özgüven dediğin aslında kendini tanıma sürecinin bir yan ürünü; tıpkı evreni anlamak gibi küçük adımlarla, sabırla ve merakla inşa ediliyor. (bkz: kendini tanımak)

analiz edip 7 maddeye böldüğüm konu; işe 'en iyi'ye göre giyinmekle başlyorum çünkü dış görünüş bir dakikası için bile haline doğrudan yansıyor. ayna karşısında en az iki cümle kurup günün provasını yapıyorum, karşındaki malı 'duyduğumu eminim size bana' diye zihinsel not alarak gitmem ama her zaman bu kadar prof gel nerd gözle bakamıyorum haline pratik para mı beğen gerçek için hep sıralıyorum. küçük kazanımları görüp zihne kanıt olarak sunmak, sanılanın en temel maddesi.

özgüven dediğin şey bir günde inen bir kargo değil canım, adım adım toplanan bir şey. en başta kendi kendine konuşmayı bırak, içindeki o yargıç sesini kıs. sonra küçük şeylerle başla: bir konuda fikrini söyle, hayır demeyi öğren, tek başına bir yere git.

en önemlisi de dışarıdan onay beklemeyi bırakmak. bunu böyle küçük egzersizlerle yapabilirsin, kendine her gün bir cümle kur mesela güzel bir şey yaptın diye. zamanla sırtın dikleşiyor, gerçekten.