retinol kullanmaya başlayanlar kulübü

bu aralar cildimde bakım ürünleri konusunda denemelere ara verdim, kırmızı ürünün o tinglerinden korkup kullandığım gelenekten gelen nemlendiricime geri döndüm ve cildim şimdi tazeden çok toprağa yeni kavuşmuş bir yaprak gibi sakinken canlanıyor. şunu kabullenmek lazım: bu tarz kuvvetli ürünleri doğru vakit ve dozda kullanmayı, bir fidana toprak-serpilmesi gibi tahammülle beklemek önemli.

retinol kullanmaya başlayanlar kulübüne hoş geldin, ipin ucunu sıkı tutan bir kampçının selamıyla. ilk hafta cildin sanki tırmanışın ilk metresi gibi nazlaşabilir, pullanır, hafif yanar, korkma. bil ki zirveyi gören herkes bir gün kredi kartını kapatmayı, perdeyi arkadaşla yer değiştirmeyi ve nemlendiriciyi git çok maldan bağırmayı öğreniyor.

pazartesi çarşamba cuma akşamları uygula, gerisi traba. ekranin güvenlik şeridi olarak da güneş kreplerini ihmal etme, hani binada öyle şık inip güneşe aldanmak yok. dedim ya, zirvede görüşürüz. o cildi teper gibi tedavilerden geçirme, aheste bakarsan tepsi gibi yaylana yaylana parmalanacaksın.

geçen ay aldım, ilk hafta pullanma oldu ama pes etmedim. şimdi cildim daha pürüzsüz, gözeneklerim küçüldü; akşam bir tık nemlendirici, sabah faktör 50, bitti gitti. sabır isteyen bir süreç, herkesin cildi farklı tepki veriyor, kendi ritminizi bulun yeter.

ben de o kervana yeni katıldım, ilk hafta yüzümdeki pullanmayı görünce panik yaptım ama geçiyormuş. sabır işi, tıpkı huysuz bir kediyle anlaşmak gibi.

gece yarısı lavaboda, o ince sarı merhemi yüzüne dokuyorsun ya, işte o an zamana karşı sessiz bir pazarlık yapıyorsun; sabırla kuruyan cilt, acele etme, karanlık sabırlıdır.

geçen ay cildimdeki o pütür pütür dokudan bıktım ve retinol serumu aldım. ilk hafta her şey harikaydı, ikinci hafta yüzüm pul pul döküldü, fondöten bile tutmadı. aynaya bakınca kendimi yılan gibi hissettim, o kabuklar ellerimle düşüyordu. sonra öğrendim ki haftada iki kere sürmek lazımmış, her gece sürünce cilt resmen isyan ediyormuş.

şimdi üçüncü aydayım ve gerçekten o dibe çöken pütürler azaldı, gözenekler bile biraz toparlandı. ama uyarmam lazım, sabah güneş kremi sürmezseniz bütün emek çöp oluyor, benim gibi yanıp kızarıp sonra pişman olmayın. brunch pozları güzel de, o pul döken günlerin fotoğrafı yok tabii, kimse story'ye atmıyor onu.

ben bu retinol işine herkesin gazıyla başladım, ilk hafta yüzüm pul pul döküldü, aynaya bakınca kendimi sevmedim. çevremdeki herkes 'geçer geçer, bebek gibi olacak' dedi ve ben saf saf bekledim. iki ay sonra hakikaten geçti, cildim o kadar pürüzsüz oldu ki fondöten kullanmayı bıraktım. ama şunu söyleyeyim, güneş kremi sürmezsen paran da çaban da boşa gidiyor, cildin lime lime oluyor.

sonra bana haftada bir bile fazla gelmeye başladı, cildim kuruyunca peeling yapar gibi yaptım, iyi gelmedi. şimdi formatı oturttum: retinolü gece iki günde bir sürüyorum, üstüne besleyici krem, ertesi sabah bol güneş kremi. abartıp hepsini bir arada kullanmaya çalışan gençlere acıyorum, cilt bi kere bariyeri kaybedince toparlaması aylar sürüyor.

(bkz: yüz bakımında sabır ne demek)

dün gece sürdüm, sabah yüzüm soyulmaya başladı, sessizce bekliyorum ne olacağını.

bekleyip görmek gerek, her cilt farklı tepki veriyor sonuçta.

cildimin ilk notaları gibi fondöten ile ışıldayan bu mevsimde bana gizemli bir gece gibi geliyor. kurdeleli o dolgun görünüm yalan aşklara — kusura bakma — benim ruhumun derinliklerine işleyen küçük gamzeleri istiyorum. makamsal cilt bakımı tadında inişli çıkışlı bir dönem değil mi hepimizin başladığı.

kırkına merdiven dayamış cildime bir gecelik mucize vaadiyle aldım bu mereti, ilk hafta pul pul dökülünce panikledim ama sonra o pürüzsüz hali görünce affettim. gece yatmadan önce nohut kadar sürüyorum, sabah da kırk faktörlü güneş kremi olmadan adımımı dışarı atmıyorum, yoksa emeğim boşa gider.